Een kookboek als held..

Een echte held heb ik niet. Ik wil wel iemand als held prijzen, namelijk Jamie Olivier. Niet omdat hij mijn voorbeeld is, niet om zijn kook kunsten en ook niet om zijn uiterlijk. Wel omdat hij geniale boeken schrijft. Heel duidelijk en erg bruikbaar.

Neem alleen al de titels, zo klaar als een klontje boter:

Jamie in 30 minuten à over gerechten die in 30 minuten te bereiden zijn.

Jamie’s reizen à over gerechten uit een bepaald land. Zo heb je bijvoorbeeld Jamie’s reizen – Italië en  Jamie’s reizen – Spanje.

Jamie, de basis van het koken à over koken in haar essentie. Geen moeilijke gerechten maar simpele tips.

Jamie’s happy days à over gerechten die je blij maken.

Deze titels vertellen je precies wat je in het boek kunt verwachten. Duidelijker kan niet. Wanneer je zin hebt in pasta weet je dat je Jamie’s reizen – Italië uit de kast kunt pakken, wanneer je niet meer weet hoe je aardappelen moet koken, helpt Jamie, de basis van het koken je op weg.

Jamie verdiend de titel held, omdat zijn boektitels simpel en toch doordacht zijn, maar in ieder geval erg duidelijk! De kookboeken van Jamie zijn meer dan 'gewoon boeken', ze zijn het neusje van de zalm. Een aanwinst voor elke keuken, niet te missen in ieders boekenkast.

'Ruzie tussen twee koks in Italiaans restaurant mondt uit in steekpartij'

Lijkt me raar, denk je in een Italiaans restaurant te zitten, blijkt het toch een 'steekhouse' te zijn. 

De kok mag nog van geluk spreken dat er geen kogelbiefstuk op het menu stond...

Uit: Gebundel - Rob Scheepers

Wat zegt je eten over jou?

Ken je dat? Je staat in de supermarkt en kijkt in de andere winkelwagentjes. Je fantasie slaat op hol...
'Wat zou dat voor gezin zijn?'
'Wat zullen die vanavond gaan doen?'
'Zou er een feestje zijn?'
'Eet hij zo ongezond?'

Man bijt hond heeft op dit -voor iedereen herkenbare- fenomeen ingespeeld met het boodschappenspel.
Een deskundige vakjury moet aan de hand van een aantal producten op de lopende band bij de kassa, raden wat voor type persoon deze producten heeft gekocht.
Dit blijkt lastiger dan gedacht...

Klik hier om een aflevering van het boodschappenspel te bekijken. 

De kern van dit spel: Wat vertelt je eten over jou?
En laat dat nu net het onderwerp van mijn 60 second movie zijn, welke binnenkort te vinden is op deze blog. Inspirerend dus. 


PS: Mocht je dit onderdeel van 'Man bijt hond' nu zo leuk vinden, op de website zijn alle fragmenten terug te kijken! Klik op de link en rechtsonder in beeld zie je alle afleveringen.  

Dat had ik nou nooit moeten doen!

Op vakantie in Kroatië gingen we elke avond met 7 vriendinnen gezellig uit eten. Uit al het onherkenbaars op de kaart hadden we al een aantal dagen pizza en schnitzel gekozen. Dat wordt je zat, dus vandaag gingen we voor iets anders. Na lang wikken en wegen besloten 2 personen een gedeelde  visschotel te bestellen. We hadden er echt zin in, een lekker stukje vis, eens een keer wat anders…

De schotel werd uitgeserveerd en eerlijk is eerlijk, het zag er prima uit. Een grote vis in het midden, compleet met kop en vel. Langoustines ernaast, in de linkerhoek een stukje witvis met wat garnalen erop. Het oog wil natuurlijk ook wat, maar het moet wel eetbaar zijn. Niemand van ons had ooit een vis gefileerd, dit werd dus een drama vol graatjes. Van langoustines had, behalve mij, nooit iemand gehoord, laat staan dat iemand wist hoe je deze moest schoonmaken. Ik heb me eraan gegeven, naast een paar sneeën in mijn vingers bleef er één enkel hapje vlees over. Op naar de witvis, daar kan toch weinig bij mis gaan? Totaal niet gekruid, zo flauw als maar zijn kan. Als laatste hoop de garnalen, natuurlijk met het darmkanaal er nog in.

Het duurste van de kaart, niet lekker en bovendien absoluut niet genoeg gegeten. De volgende keer toch maar weer een schnitzel dan?

Voor een gemiddelde Nederlander van 20 jaar zonder koksopleiding, heb ik vrij veel kennis over eten. Maar in het buitenland….

Ben ik net zo’n groentje als ieder ander. 

Van McDonald's tot Michelin

Vroeger was McDonald’s alles. Op de terugweg van een dagje Efteling, op je verjaardag. McDonald’s was de kers op de taart als het om een leuke of feestelijke dag ging. 


Langzaam verander je, en je eetstijl verandert met je mee. McDonald's is niet meer je van het, maar gewoon leuk en lekker om nog eens heen te gaan. Een brasserie of eetcafé is nu meer je ding. Gezellig kletsen met een lekker stukje vlees en gebakken aardappeltjes erbij.

Maar er komt een moment, dat je ook dat varkenshaasje weer beu bent en echt culinair verwend wilt worden. De kers op de taart wordt nu, via een luxe dessert, geserveerd in een (bijna)-sterrenzaak. McDonald’s is op de achtergrond geraakt en voldoet alleen in een dronken bui nog om voor maximaal een uurtje je honger te stillen.

Tot je zelf kinderen krijgt, dan begint het verhaal weer van voor af aan. 

Gelukkig ben ik op dit moment nog bij de vorige stap, maar ik weet dat ook ik, ooit weer bij de Mac te vinden zal zijn. Want je kind dat geniet van een speeltje en slappe frietjes -waar je minimaal 5 euro voor hebt neer geteld-, welke ouder kan dat weerstaan? 

Froukje & eten

Froukje:

Heel veel kennis over voedsel, maar tegenover dit veelzijdige en uitgebreide onderwerp tegelijkertijd ook nog zo onwetend. Publiceren en leren over eten, dat is wat ik doe! 

Analyse van een etentje: wat is het werkelijke verhaal?

De afspraak:

Een eerste date? Wat te vieren? Een stiekem afspraakje? Zakelijk? De avond van 'de vraag'? Zomaar een etentje? Valt er iets te bespreken?

De locatie:

Een gezellig restaurant? Een lunchroom? Een eetcafé? Thuis? Op vakantie? Bewust uitgezocht? Zomaar gestrand? 

Een proost: 
Omdat het zo hoort? Op de toekomst? Omdat het gezellig is? Oprecht en gemeend? 

Het eten:
Vers? Diepvries? Bereid door een heuse chefkok? Gemaakt door het keukenhulpje? Kant en klaar? Zelf bereid? 

Het uiterlijk: 
Zakelijk? Opgetut voor een speciaal avondje samen? Klaargemaakt om te veroveren? Mooi maar niet 'te' om niet op te vallen? Een roep om aandacht? De laatste poging? 

Een stel zo simpel aan een etentje, hoe complex kan het zijn?